Rozdział 2

Łzy płynęły ciurkiem. Żegnamy się! To koniec naszej klasy, to teraz historia, to teraz inna szkoła , to teraz inne miejsce. Każdy idzie w swoją stronę. Podziękowaliśmy naszej wychowawczyni i ..rozeszliśmy się! ostatni  powrót z tej szkoły.Weszłam tylko na chwilę do domu. Po ostatnią torbę. Auto taty stało już pod blokiem. I nie tylko ono... Były tam moje przyjaciółki! Wszystkie! No prawie...
-Amelka!!!!! Proszę ...- płakała Ania
Słuchałam dziewczyn, ich płaczu , a i tak wzrokiem szukam Asi. Nie ma jej?
 Wsiadłam do auta, otworzyłam jeszcze okno, było mi przykro, że nie przyszła.
-STÓJJJJJJJJJJJ! STAĆ! AMELIA!!!!!- usłyszałam , gdy tata odpalał już auto.
-AŚKA!!!!-krzyknęłam i trzasnęłam drzwiami od samochodu. Stałyśmy w swoich objęciach dobre 10 minut.
-Będziesz dzwonić?
-Będę! Codziennie!
-Obiecujesz?
-OBIECUJĘ!
-Amelka musimy jechać- powiedział tata urywając nam rozmowę.
-Jadę!
-Żegnaj.
-Wrócę.
-Przyjadę!
Jechaliśmy. Kolejne kilometry, jedna setka , druga, trzecia.. byliśmy już coraz bliżej. Bliżej a zarazem dalej.
W radiu leciała piosenka:

 "   Uciec pociągiem od przyjaciół, 

Wrogów, rachunków, telefonów. 

Nie trzeba długo się namyślać, 

Wystarczy tylko wybiec z domu.       " 

https://www.youtube.com/watch?v=jxkN1okJknk

Nie wiedziałam czy dobrze robię. Spełniam marzenia. Robię to co zawsze chciałam to o czym marzyłam całe życie.

Podjechaliśmy pod dom dziadków w którym miałam mieszkać przez kilka tygodni. Potem miałam wprowadzić się do mojej małej kawalerki na moim starym osiedlu. 

Dziadkowie byli szczęśliwi "ich Amelka wróciła" A ta Amelka.. też był w pełni szczęścia, ale musiała coś poświecić by spełnić marzenie! Teraz miała się przekonać , czy było warto.

Pożegnała Kraków. Przyjaciół. Szkołę. Ale nie mogę do tego wracać! Nie mogę też zapomnieć!

No i zostawiłam rodziców i brata... 

-Babciu ja wyjdę na chwilę.

Wyszłam, niech widoki tego miasta doprowadza mnie do stanu w którym będę wiedziała , że zrobiłam dobrze.

Podeszłam pod moją przyszłą szkołę.

-Witaj. Bądź dla mnie dobra..